Opstaan

Opstaan in vertrouwen

‘Ik zal opstaan en naar mijn Vader gaan…

                       … en hij stond op…’ (Luc.15: 18,20 HSV)

Wat een uilskuiken ben ik toch, zit ik hier in die stinkende troep terwijl… Ja het is natuurlijk mijn eigen schuld. Het leek zoveel, dat deel dat ik kreeg van Vader, alsof het niet op kon. Maar nu…alsof het gesmolten is, als water weggevloeid. Ik heb natuurlijk best een leuke tijd gehad, dat had van mij nog wel wat langer mogen duren, maar wist ik veel! Dacht ik ook nog dat ik vrienden had, nou mooi niet. Ja als je een rondje geeft dan is iedereen je vriend. Daar ben ik echt ingestonken. Nu alles op is… waar is iedereen nu? Nee dit had ik niet verwacht.

Lees “Opstaan” verder

Spiegels van de ziel

Op een mooie dag in Oktober werd ze geboren, het meisje. Iedereen was blij, negen maanden lang was er op haar gewacht. Prachtig was ze door haar Schepper geweven in een apart, heel eigen patroon. Hij had een bijzondere bestemming voor haar. Zou het lukken om daar te komen?

De moeder nam het meisje in haar armen. Ze keken elkaar aan, het meisje keek als in een spiegel en zag: zij heeft me nodig! Op dat moment verloor het meisje haar eerste stukje ‘zelf’.

Het meisje groeide op tot kleuter. Voor het eerst naar school, spannend. Ze zag veel spiegels om zich heen en van wat ze daarin zag, schrok ze soms een beetje. Ze gedroeg zich zoals ze dacht dat nodig zou zijn en merkte dat het hielp. Sommige kinderen speelden met haar, maar opnieuw verloor het meisje een stukje van zichzelf.

Lees “Spiegels van de ziel” verder