Spiegels van de ziel

Op een mooie dag in Oktober werd ze geboren, het meisje. Iedereen was blij, negen maanden lang was er op haar gewacht. Prachtig was ze door haar Schepper geweven in een apart, heel eigen patroon. Hij had een bijzondere bestemming voor haar. Zou het lukken om daar te komen?

De moeder nam het meisje in haar armen. Ze keken elkaar aan, het meisje keek als in een spiegel en zag: zij heeft me nodig! Op dat moment verloor het meisje haar eerste stukje ‘zelf’.

Het meisje groeide op tot kleuter. Voor het eerst naar school, spannend. Ze zag veel spiegels om zich heen en van wat ze daarin zag, schrok ze soms een beetje. Ze gedroeg zich zoals ze dacht dat nodig zou zijn en merkte dat het hielp. Sommige kinderen speelden met haar, maar opnieuw verloor het meisje een stukje van zichzelf.

Lees “Spiegels van de ziel” verder

Thuiskomen

Thuiskomen

bij God.

Vrede en blijdschap

ervaren, door schrijvend te

wandelen.

Wandelen

in je bestemming, ontdekkend

wie je bent

diep van

binnen. 

Thuiskomen doe je nadat je onderweg bent geweest. Ons leven is als een reis, waarin we verschillende paden lopen. Soms hebben we de neiging te rennen, op andere momenten dwalen we wat rond. Deze paden leiden ons diverse richtingen op. We léren van alles wat we meemaken. Is dat fijn? Nee, zeker niet altijd, maar het maakt ons tot wie we nu zijn. Het is vaak spannend om nieuwe ontdekkingen te doen en inzichten, soms verrassend en helder, te ontvangen.

Elk fragment dat je op papier zet, is een stap op weg naar je hart.

(Christine de Vries)

Ik heb ontdekt dat schrijven voor mij is als wandelen op één van die paden. Het leert me iedere keer meer over wie ik ben. Het brengt me dichter bij mijn hart en daardoor ook dichter bij God, want Hij is mijn hart! Bij Hem ben ik thuis!

Ten diepste betekende ‘thuiskomen’ voor mij

Dat ik stap voor stap op weg ging naar de Ene,

die mij met open armen opwacht

en mij in een eeuwige omhelzing wil vasthouden.

(Henri Nouwen)